John en Saga nemen hun intrek in Saga’s ouderlijke woonst midden in de Finse wouden. Ze voelen zich klaar om een nieuw hoofdstuk in hun gezamenlijk leven aan te vatten: een gezinsuitbreiding. Negen maanden en een moeilijke bevalling later ziet hun zoon het levenslicht. Hij huilt onophoudelijk als een uitgehongerde vos en heeft een vacht waarbij vergeleken de borstharen van Demis Roussos in het niets verzinken. Maar dat is natuurlijk de minste van de zorgen van onze kersverse ouders. In plaats van ons een pompeus pseudowetenschappelijk betoog over postpartum voor te schotelen, ontketent Hanna Bergholm haar gruwelijke fantasie en duwt ze diep op het pedaal van de inktzwarte humor. Dit alles resulteert in een van de meest trashy films ooit over ouderschap – de waardige opvolger van ROSEMARY’S BABY – oftewel een nauwelijks verhulde oproep tot collectieve vasectomie!